Postać Ałły Pugaczowej

Kliknij na - lub + obok zdjęcia po prawej stronie (zdjęcia Ałły Pugaczowej z 2008 r., źródło: Hello! Russia, Wład Łoktiew)

Ałła Borisowna Pugaczowa (ros. Алла Борисовна Пугачёва) to rosyjska wokalistka, kompozytor, aktorka i reżyser. Sława Ałły Pugaczowej osiągnęła swój pik w latach 80-tych, do dzisiaj jest jednak najpopularniejszą rosyjską piosenkarką. Repertuar Ałły Pugaczowej liczy prawie 500 pozycji. Bez wątpienia to fenomen nie tylko rosyjskiego piosenkarstwa. Przez samych Rosjan zwana jest primadonną czy muzą.

W repertuarze Ałły Pugaczowej można znaleźć utwory w stylu muzyki operowej, popularnej, rockowej, techno; śpiewała piosenki w aranżacji rosyjskiej, ukraińskiej, żydowskiej, cygańskiej; smutne i komiczne utwory; z wysokiej i najniższej półki. Genialne, jak i banalne utwory. Ałła Pugaczowa potrafi śpiewać zarówno głosem dziecka, cyrkowca, śpiewaczki operowej i gwiazdy współczesnej muzyki.

  • Ałła Pugaczowa
  • Ałła Pugaczowa, rosyjska piosenkarka
  • Ałła Pugaczowa
  • Pugaczowa
  • Rosyjska muzyka
  • Pugaczowa
  • Ałła Pugaczowa
  • Rosyjska muzyka
  • Ałła Pugaczowa
  • Pugaczowa
  • Pugaczowa
  • Ałła Pugaczowa
  • Pugaczowa

Repertuar Ałły Pugaczowej

Kliknij na - lub + obok zdjęcia po prawej stronie (zdjęcia Ałły Pugaczowej z prezydentami i premierami, źródła: Kremlin.ru, Tymoshenko.ua, President.am, President.az, President.gov.by)

Muzyka Ałły Pugaczowej nie ma nic wspólnego z jakąkolwiek ideologią. Nie jest przypadkiem, że wychwalał ją i Dmitrij Miedwiediew, Władimir Putin, i Julia Tymoszenko, Wiktor Juszczenko, jak i Aleksandr Łukaszenko, Ilham Alijew, Serż Sarkisjan (obejrzyj po prawej stronie pokaz slajdów, naciskając - lub +).

O swojej karierze Ałła Pugaczowa mówi tak: Zawsze odnosiłam się do swojego repertuaru jak do misji, która mi była nadana skądś z wysoka. Ałła Pugaczowa nigdy nie przejmowała się zdaniem dziennikarzy, krytyków: gdy po 2003 r. coraz częściej zaczęły pojawiać się głosy, iż poziom najnowszej twórczości rosyjskiej primadonny nie odpowiada jej statusowi, sama wokalistka nie tylko nie zmieniła nowoobranego stylu, ale postanowiła zaśpiewać piosenki z najniższej półki, często banalne, bez sensu, śpiewane niejako żartem, np. Jesteśmy piorunochronami (2008).

  • Ałła Pugaczowa, piosenki
  • Piosenki Ałły Pugaczowej
  • Rosyjska muzyka
  • Muzyka rosyjska
  • Pugaczowa
  • Ałła
  • Ałła

Ałła i statystyka

czyli liczby mówią same za siebie

Jeśli wierzyć rosyjskiej prasie, honorarium za jedno wystąpienie Pugaczowej wynosi średnio 70 tys. euro. W swej karierze Ałła Pugaczowa sprzedała już ponad 300 milionów nagrań (więcej na świecie sprzedali tylko The Beatles, Michael Jackson, Elvis Presley, ABBA i, być może, Led Zeppelin). Oznacza to, iż nikt na świecie z obecnie tworzących piosenkarzy nie sprzedał więcej nagrań, niż Ałła Pugaczowa:

Liczba sprzedanych albumów (w egzemplarzach) wg artystów w historii światowej muzyki:
1. The Beatles 1 mld
2. Michael Jackson 750 mln
3. Elvis Presley 500 mln
4. ABBA 370 mln
5. Led Zeppelin 320 mln
6. Ałła Pugaczowa 300 (?) mln
7. Madonna 275 mln
8. Cliff Richard 260 mln
9. Julio Iglesias 250 (?) mln
10. Nana Mouskouri 250 (?) mln

Dane z powyższej statystyki odnośnie Ałły Pugaczowej są tylko przypuszczeniem, ponieważ dokładnie wiadomo, że do lat 90-tych sprzedała 250 mln albumów (dane odnośnie ostatnich kilkunastu lat są tylko szacunkami). Stąd nie ma pewności, które miejsce powinna w statystyce zająć. Wiadomo, że pojedyńcze albumy Ałły Pugaczowej osiągały kilkumilionowe lub wręcz kilkunastomilionowe nakłady (np. singiel «Arlekino» - 15 mln, album «Zierkało duszy» - 10 mln, singiel «Biełaja Panama» - 7 mln). Już na początku lat 80-tych mówionom że praktycznie w każdym domu w Związku Sowieckim była przynajmniej jedna płyta w wykonaniu Ałły Pugaczowej. Porównując miejsce w statystykach i zachowanie na scenie, stosunek do fanów, można śmiało powiedzieć, że Ałły Pugaczowej obca jest zarozumiałość, a sama czasami z uśmiechem przyznaje, że tak naprawdę jest plebejską piosenkarką.

Wyniki ankiet przeprowadzonych w zeszłych latach wśród Rosjan:
«Człowiek roku» wg WCIOM (2009):
1. Władimir Putin
2. Dmitrij Miedwiediew
3. Ałła Pugaczowa (kobieta roku)

«Człowiek roku» wg Forbes (2008):
1. Władimir Putin
2. Ałła Pugaczowa
3. Konstantin Chabienskij, Andriej Arszawin, Władimir Poznier

«Elita Rosji» wg Forbes (2008, 2009):
1. Władimir Putin
2. Dmitrij Miedwiediew
3. Ałła Pugaczowa

«Artysta roku» wg ZD Awards (2009):
1. Ałła Pugaczowa
2. Aleksander Rybak
3. Dima Bilan

Sukces Ałły Pugaczowej polega na tym, iż w gronie tzw. elity Rosji i ludzi roku utrzymuje się już od początku sporządzania tego typu badań opinii publicznej. Była w tym gronie za B. Jelcyna, jak i przed 1991 r. Niezawsze na drugiej czy trzeciej pozycji - w 2007 r. była człowiekiem roku, mimo że nie wydała wówczas ani jednego nowego albumu.

Ałła Pugaczowa triumfowała też na wizji. W 2008 r. jednym z najpopularniejszych programów w rosyjskiej telewizji był muzyczny projekt «Dwie zwiezdy» Ałły Pugaczowej na Pierwszym Kanale. Oczywiście nie oznacza to, iż wokalistka jest lubiana absolutnie przez wszystkich. Ma wrogów, jak każdy człowiek, a tym bardziej człowiek sukcesu. Sama przyznaje, że jedną z jej życiowych dewiz jest hasło: Najśmieszniejszym życzeniem jest podobanie się wszystkim.

Wybitny, utalentowany twórca. Zdobyła Pani prawdziwą miłość narodu. (...) Miliony fanów szanują Panią za wysoki stopień profesjonalizmu, oddanie i szczerość. A Pani nowe piosenki to zawsze wielkie wydarzenie.
Władimir Putin, prezydent Rosji o Alle Pugaczowej, 2005

Ałła i ubranie

czyli czym jest »bałachon«

W ciągu lat Ałła Pugaczowa wykształciła własny styl. Temu też zawdzięcza sławę i oryginalność. Znany rosyjski projektant mody - Wiaczesław Zajcew zaprojektował na jej zlecenie autorski krój odzieży. Zakłada on szerokie suknie bez rękawów, często wręcz przytłaczające figurę samej artystki (przez Rosjan są określane mianem «bałachonów»). Symptomatyczna jest też fryzura piosenkarki, określana mianem burzy blond-rudych włosów. Sam wizerunek wokalistki stał się obiektem niezadowolenia władz radzieckich, które częstokroć dawały temu wyraz. Na niektórych państwowych koncertach Ałła Pugaczowa była zmuszana ubrać się «w coś normalnego». Ałła Pugaczowa zawsze mówiła, że dzięki szerokiej sukni może dostosować swój sposób poruszania się i sam wygląd do każdej piosenki. Ałła Pugaczowa o swoich bałachonach mówi w sposób następujący: dzięki temu widz patrzy na mój strój ledwie chwilę, a dalej śledzi już tylko za muzyką. Niektóre z jej sukni to kilkanaście metrów tkaniny. Dzięki szerokiej sukni Ałła Pugaczowa może łatwo modelować swój wygląd na scenie ze swojego rozmaitego repertuaru, w którym znajdą się piosenki od «Mniam mniam» po «Bóg z tobą!».

Ałła Pugaczowa - sława poza czasem i granicami. (...) Jestem całkowicie pewna, że jeśli by dziś w dowolnym miejscu b. ZSRR spytać: "Kto stoi na czele ONZ? Kto był pierwszym człowiekiem na księżycu albo rozszyfrował genom człowieka?", to dowiemy się niezbyt wiele. Ale dokładnie każdy z zapytanych od razu odpowie, kim jest Ałła Pugaczowa i jak śpiewa.
Julia Tymoszenko, premier Ukrainy o Alle Pugaczowej, 2009

Ałła i głos

czyli trzy oktawy

Ałła Pugaczowa otrzymała już dziesiątki różnego rodzaju nagród - ostatnio m.in. milenijną nagrodę International Biographical Centre w Cambridge, przyznawaną dla najwybitniejszych muzyków XX w. Wokalistka nie zawdzięcza jednak swej kariery zabiegom marketingowym, promocji. Historia muzyki notuje niewiele piosenkarzy, mających podobne warunki głosowe - praktycznie skala jej głosu obejmuje wszystkie zakresy głosów kobiecych i wiele niskich, aż 3 oktawy (kontralt - sopran). W większości piosenek dominuje jednak alt i kontralt. Uwagę zawraca też formant szemrowy - tj. jej lekko ochrypnięty ton głosu. Sama piosenkarka mówi, że głos to nie wszystko, trzeba mieć jeszcze co przekazać, aby widz zapłakał, uśmiechnął się, a być może nawet zmienił swe życie (aktorska gra w piosence). Nie powinno pokazywać się - zdaniem Ałły Pugaczowej - jedynie techniki, bowiem zawsze wygrywali ci, którzy okazywali na scenie duszę. Ałła Pugaczowa bardzo lubi wspominać sytuację jednego z zaplanowanych koncertów, gdy zaczęła rozmawiać z publicznością, po półtorej godziny wreszcie spostrzegła, że jest późno i wróciła do domu. Dopiero później widzowie zaczęli pytać, dlaczego właściwie ona nie śpiewała? Piosenkarka stwierdzila wówczas jednak: po co było śpiewać, jeśli mówiliśmy na te same tematy co w piosenkach?

(...) moje najpiękniejsze emocje były sformułowane m.in. dzięki twórczości Ałły Pugaczowej. To znakomita śpiewaczka, która włożyła wielki wkład w rozwój kultury swego kraju. Jej twórczość wpływała na inne kraje, też na Ukrainę. (...) Szanuję i lubię to, co ona robiła dla rosyjskiej kultury. Daj Boże, aby w Ukrainie było więcej takich osobowości, ludzi takiego formatu, którzy potrafili w taki sposób wpływać na narodową kulturę Ukrainy.
Wiktor Juszczenko, prezydent Ukrainy o Alle Pugaczowej, 2009

Ałła i sława

czyli jak marzenie piosenkarki stało się utrapieniem

Ałła Pugaczowa w 1991 r. została uznana Narodową Artystką. Był to ostatni dekret prezydenta Michaiła Gorbaczowa. Później była jeszcze odznaczana przez Borysa Jelcyna oraz Władimira Putina. Wyróżniają ją także sami Rosjanie. Ałła Pugaczowa uważana jest za supergwiazdę na obszarze całego b. ZSRR od 1981 r., kiedy to wykonała solo piosenkę Maestro. Starsze piosenki wokalistki na pewno nieco różnią się od tych nowych. Sama Ałła Pugaczowa proszona o porównanie swej dawnej i teraźniejszej twórczość mówi tylko, iż w starości najgorsze są myśli o młodości. Ałła Pugaczowa nigdy nie bała się skandalu, stąd nic nie przeszkadzało jej się przyznać, że śpiewa z playbacku, gdy było to konieczne np., aby zebrać kwiaty przyniesione przez widzów albo aby po prostu aby być bliżej swych fanów przechodząc się po sali koncertowej czy stadionie. Stąd tak często w ciągu swej kariery, mimo iż cały (prawie) koncert jest śpiewany na żywo, na czas dwóch-trzech piosenek Ałła Pugaczowa zostawia mikrofon na scenie i pod muzykę schodzi do widzów, aby, jak mówi, spojrzeć im w oczy.

Gdy w 1986 r. miała miejsce awaria elektrowni atomowej w Czarnobylu i władze radzieckie pytały tamtejszych mieszkańców, co chcieliby dostać w ramach zadośćuczynienia od władz sowieckich - odpowiedź brzmiała jednoznacznie - Przywieźcie pomarańcze, alkohol i Pugaczową. I przyjechała. Ledwie dwa miesiące po wybuchu w elektrowni. Ałła Pugaczowa później przyzna, że prosił ją o to oficer KGB wysłany specjalnie przez J. Andropowa. Podobno wokalistka jako honorarium dostała jedynie zapalniczkę.

Chciałbym, aby deputaci Dumy uznali Panią najlepszą kobietą Planety. (...) Jest Pani naszą najlepszą piosenkarką, kompozytor, artystką, wszystko to razem byłoby ujęte w jednej nazwie - najlepsza kobieta planety. Edith Piath może wzruszała Francuzów, ale to były przede wszystkim smutne piosenki, a Pani piosenki są wspaniałe. Dlatego zawsze się Panią zachwycałem.
Władimir Żyrinowski, rosyjski polityk skrajnej prawicy o Alle Pugaczowej, 1997

Pierwsza piosenka

czyli o »Robocie«

Gdy Ałła Pugaczowa uczyła się w szkole dyrygenckiej w Moskwie popołudnia spędzała często w klubach muzycznych. Dziś wokalistka wspomina te czasy z przyjemnością.
Pewnego dnia, gdy tam poszłam, na scenę jedna za drugą wychodziły dziewczyny w czerwonych butach i śpiewały ciągle tę samą piosenkę. Kiedy pojawiła się już piąta, nie wytrzymałam i głośno zaśmiałam się.
- Dlaczego w sali są obcy? Jeśli jesteś taka śmiała, to wychodź i śpiewaj - zakrzyczała mi.
- Wyszłabym, ale butów czerwonych nie mam - odpowiadam.
Wtedy dali mi buty i zaśpiewałam tę piosenkę. A za parę dni przysłano mi list, abym przyszła do radia na nagranie. Piosenka nazywała się «Robot». Tak wszystko się zaczęło. To był czysty przypadek!

W pierwszą trasę koncertową Ałła Pugaczowa pojechała po ówczesnym Związku Radzieckim z teatrem piosenki żydowskiej Szalom.

Pani wkład w estetyczne, muzykalne i duchowne wychowanie m.in. narodu Armenii jest bardzo wysoki. Dlatego zdecydowałem się odznaczyć Panią najwyższym orderem Armenii, orderem im. Mesropa Masztoca.
Serż Sarkisian, prezydent Armenii o Alle Pugaczowej, 2009

Ałła i Zachód

czyli po co Ałła Pugaczowa nauczyła się j. angielskiego

Po tryumfie w kraju Ałła Pugaczowa w latach 80-tych próbowała też osiągnąć sukces w piosenkarstwie skandynawskim. Wielokrotnie bywała wówczas w Szwecji i Finlandii. Zajmowała wówczas czołowe miejsca w skandynawskich listach przebojów. W 1984 r. członkowie zespołu ABBA zaprosili Ałłę Pugaczową do nagrania wspólnego musicalu «Chess». Niestety Ałła Pugaczowa odmówiła, a jak się później okazało, decyzję za nią podjęło ministerstwo ZSRR. Wkrótce (w 1985 r Ałła Pugaczowa wydała jedyny album nie po rosyjsku - zatytułowany «Watch out». Śpiewała również w »transnarodowych« duetach: z Udo Lindenbergiem (wielokrotnie w RFN i Szwajcarii) i Barry Manilow (Austria, zobacz: One voice).

Wokalistka występowała też w USA. Amerykanie byli często ciekawi, jak zarabia sowiecka supergwiazda, której sprzedaż płyt i popularność przerastała większość gwiazd USA. Ałła Pugaczowa zapytana o honorarium nie wiedziała, co odpowiedzieć. Koncerty były organizowane przez administrację krajową. Był to okres, gdy otrzymywała jeszcze za koncert honorariu w wysokości - jak wspomina z uśmiechem - 22 rubli 50 kopiejek. Jednak, aby zaimponować Amerykanom powiedziała o kwocie 1000 dolarów (jak mówi - żeby nie było śmiesznie). Tymczasem Amerykanie mimo wszystko byli przekonani, iż piosenkarka pomyliła się o kilka zer.

Człowiek, którego lubi cała Rosja, któremu oddaje swoje uczucia cały kraj odwzajemniając się za uczucia przekazywane w piosence (...). Oczywiście potomkowie potem będą o mnie mówić, że jestem tym, który żył w epoce Ałły Pugaczowej. Ulubienica narodu.
Borys Jelcyn, prezydent Rosji o Alle Pugaczowej, 1999

Ałła i Polska

czyli kiedy u nas była Ałła Pugaczowa

Nieraz Ałła Pugaczowa odnosiła się także do samej Polski i polskiej muzyki. Wiadomo, że najbardziej ceni twórczość Czesława Niemena oraz Ewy Demarczyk. A z muzyki poważnej niezwykle lubi wykonywać nokturn dis-moll Fryderyka Chopina (Ałła Pugaczowa jest profesjonalną pianistką). W Polsce występowała kilkunastokrotnie (przeważnie w latach 80-tych): m.in. w Sopocie (Grand-Prix Festiwalu Interwizji w Sopocie), Zielonej Górze (Gość Honorowy Festiwalu Piosenki Radzieckiej), Kielcach, Krakowie, Łodzi, Opolu, Warszawie (Sala Kongresowa), Wrocławiu. Nagrania z niektórych ww. koncertów do dzisiaj znajdują się w Archiwum TVP. Dużą sławę w Polsce zdobyła piosenka »Królowie mogą wszystko« (ros. »Wsio mogut koroli«). W 1983 r. strona polska odznaczyła Ałłą Pugaczową medalem za zasługi w rozwoju współpracy kulturalnej Polski i Związku Radzieckiego.

Na tym nie koniec polskich akcentów w życiu Ałły Pugaczowej. W 2007 r. na festiwalu Nowaja wołna na Łotwie Ałła Pugaczowa przekazała swoją prywatną nagrodę w wysokości 50 tys. dolarów amerykańskich dla polskiej piosenkarki, Mariny Łuczenko. Ałła Pugaczowa życzyła polskiej piosenkarce powodzenia; być może sukces nadejdzie, jako że Marina Łuczenko (czy jak kto woli — MaRina) ma już nawet na Facebooku kilkanaście tysięcy fanów.

Ałła i kwiecień

czyli dlaczego najwięcej koncertów Ałły Pugaczowej odbywa się w kwietniu

Dzień 15 kwietnia w Europie Wschodniej kojarzony jest przede wszystkim z urodzinami Ałły Pugaczowej. W telewizji powtarzane są koncerty piosenkarki, audycje z jej udziałem, prezentowane są nowe programy z jej udziałem. Wokalistka przyznaje też, że obchodzi również inne osobiste święto. To pierwsza niedziela wiosny. Ałła Pugaczowa zaprasza wówczas wszystkich bliskich; przynoszą oni ze sobą dziesiątki żółtych kwiatów. Później razem rozdają te bukiety wszystkim przechodniom na ulicach, którzy wydają się być smutni, przygnębieni.W dniu 15 kwietnia odwiedzają ją często politycy całej sceny politycznej - od Borisa Niemcowa po Władimira Żyrinowskiego. Ten drugi zaszokował niegdyś wszystkich, gdy w efirze telewizyjnym powiedział: Wszyscy wielcy ludzie urodzili się w kwietniu - Szekspir, Pugaczowa, Lenin i Żyrinowski.

Ałła i kino

czyli dlaczego Ałła Pugaczowa to »kobieta, która śpiewa«

Ałła Pugaczowa wystąpiła już w kilkunastu filmach muzycznych. Zawsze w roli głównej. Najnowszymi filmami z jej uczestnictwem są obrazy filmowe «Za dwumia zajcami» (2002), »Ironia sud'by. Prodołżenije» (2007), skąd pochodzi piosenka Znowu zamieć (Opiat' mietiel). Bez wątpienia jednak największą sławę przyniósł jej film «Żenszczina, kotoraja pojot» (tj. «Kobieta, która śpiewa»).

Ałła Pugaczowa zagrała w kilku filmach pierwszą (często tytułową) rolę. Do filmu «Żenszczina, kotoraja pojot» (1978, jej pierwszy film), w którym wcieliła się w główną rolę piosenkarki Anny Strielcowej (historia niczym baśniowego Kopciuszka), sama napisała kilka piosenek. Nie chcąc jednak, aby były one przyjęte pod imieniem tak znanej piosenkarki - co wręcz natychmiast przesądziłoby o jej zwycięstwie, przyjęła podówczas pseudonim Borys Gorbonos i stanęła do konkursu na ścieżkę dźwiękową do filmu. Borys Gorbonos to jednak nie tylko pseudonim, to także cała postać rzekomo sparaliżowanego kompozytora, która jest całkowicie wymysłem fantazji piosenkarki. Ostatecznie producentom filmowym tak spodobała się twórczość Gorbonosa, iż otrzymał «on» ofertę napisania całej muzyki do filmu. Ałła Pugaczowa specjalnie nawet przebrała się za Gorbonosa (przykleiła wąsy, ucharakteryzowała fryzurę, ubrała marynarkę męża - zabiegi te widoczne są na zdjęciach poniżej) i wysłała takie zdjęcia do producentów filmu. Cała historia ukazuje zamiłowanie Pugaczowej do groteski, która często obecna jest w tekstach jej piosenek.

Film «Żenszczina, kotoraja pojot» w samym roku premiery obejrzało 55 milionów widzów. Oznacza to, że był to niebywały sukces komercyjny obrazu filmowego. Ałła Pugaczowa do dzisiaj określana jest «żenszczinoj, kotoraja pojot» (»kobietą, która śpiewa«). Sama Ałła Pugaczowa zawsze mówiła, że nie nazywa się piosenkarką, ale właśnie kobietą, która śpiewa. Później seryjny morderca - Anatolij Nagijew, który planował zabić Ałłą Pugaczową, będzie mówił, iż chciał zabić właśnie «żenszczinu, kotoraja pojot». Uratowały ją tylko szczęśliwe zbiegi okoliczności i jej mąż-ochroniarz. Maniak A. Nagijew podobno dostawał szaleństwa podczas oglądania tego filmu.

Film «Żenszczina, kotoraja pojot» okazał się być wielkim sukcesem, co zachęciło producentów do nakręcenia kolejnej części. Jednakże sama wokalistka w czasie zdjęć i poznania tematyki filmu, odmówiła uczestnictwa w filmie, a rolę Wiktorii Swobodiny przejęła Sofia Rotaru. Film nazwano «Dusza».

Ałła i polityka

czyli kim był Leonid Breżniew?

Leonid Breżniew to działacz polityczny w epoce Ałły Pugaczowej — takie ironiczne powiedzenie krążyło po całej Rosji. Kiedyś na konferencji prasowej dziennikarze zapytali właśnie, czy sama Ałła Pugaczowa zna ten kawał. Tak później wspomina tę sytuację sama wokalistka:
Oho, zaczyna się - pomyślałam. Ale powiedziałam, że słyszałam. W tym momencie wszyscy dziennikarze zastrzygli uszami i chwycili za długopisy. "A kto go pani opowiedział? Gdzie pierwszy raz go pani usłyszała?”. A ja, nie zastanawiając się nawet sekundy, skłamałam: Jak to kto? Breżniew! Sam mi opowiedział, gdy byłam u niego w gościach — to była oczywiście bzdura, ale przynajmniej się odczepili.
Taka już jest Ałła Pugaczowa. Ale jak śpiewała w jednej z piosenek — królowie mogą wszystko.

Na pytania, czy ciagnie ją do polityki, do niedawna Ałła Pugaczowa mówiła że tak, ale tylko w znaczeniu moskiewskiej restauracji «Polityka». Ałła Pugaczowa za czasów Związku Radzieckiego w przeciwieństwie do wielu innych wykonawców bloku wschodniego w ogóle śpiewała piosenek socjalistycznych, tematyka polityczna była jej zresztą zawsze obca. Wielką niespodzianką we wrześniu 2011 r. stało się stwierdzenie Ałły Pugaczowej w jednym z wywiadów, że mogłaby wstąpić do prawicowej partii Prawoje dieło. Dla założyciela tej partii, biznesmana (oligarchy?) Michaiła Prochorowa był to szok. Już następnego dnia zadzwonił do piosenkarki, aby zaprosić ją do członkostwa a Prawym dielie. Ałła Pugaczowa o swym wyborze powiedziała niewiele. Jej słowa dałyby się ująć w dwóch zdaniach. Po pierwsze Michaił Prochorow jako człowiek bogaty napewno nie wybrał polityki dla zarobku. Po drugie jest wieloletnim fanem Ałły Pugaczowej, wyrósł na jej piosenkach, więc jak może być złym człowiekiem...

Ałła Pugaczowa jest ambasadorem dobrej woli UNICEF w Rosji. Była też członkiem Izby Społecznej - instytucji doradczej przy prezydencie Federacji Rosyjskiej, która zajmuje się m.in. rozdziałem środków na wsparcie rosyjskich organizacji pozarządowych. Na pytanie, dlaczego zaangażowała się w tą działalność mówi tak:
To było po tym, jak dostałam pierwszą emeryturę - myślałam, że to jakieś kpiny [później Ałła Pugaczowa przyzna, że jej służba dostaje więcej pieniędzy]. Włączyłam się do działań Izby właśnie po to, żeby władze podniosły ludziom emerytury. Zamęczałam ich swoim gadaniem i powoli zaczęli dodawać: raz, drugi. Po troszeczku, ale jednak. Na początku wszyscy myśleli, że ze mnie taka Matka Teresa i zaczęli do mnie przysyłać listy z prośbą o wsparcie. Byłam głupia i parę razy uległam tym prośbom.

Ałła i biznes

czyli nawet najdziwniejszy pomysł Ałły Pugaczowej może stać się rzeczywistością

Majątek piosenkarki ocenia się na około 100 milionów euro. Oprócz kilku nieruchomości posiada nawet własny wagon kolejowy (przyczepiany do normalnych pociągów), którym często podróżuje. Ałła Pugaczowa nie lubi podróżować samolotem. Swoistą ceremonią są przyjazdy i odjazdy piosenkarki na dworcach kolejowych miast, gdzie daje koncerty.

Od końca lat 80-tych Pugaczowa firmowała swym imieniem perfumy. Produkcja była prowadzona we współpracy z francuską firmą Sogo. W pierwszym półroczu ich sprzedaż przekroczyła 100 tys. sztuk. Projekt był zakończony w 1995 r., sprzedaż do tego roku osiągnęła poziom 200 000 USD. W 1997 r. przyszła kolej na buty i torebki Alla Pugachova. Do dziś cieszą się dużym powodzeniem, choć sama piosenkarka mówi, że nie ma czasu się nimi zajmować. Nowe kolekcje butów i torebek Alla Pugachova można obejrzeć na oficjalnej stronie producenta, firmy Econika. Dziennikarze oceniają, że piosenkarka uzyskuje z tytułu firmowania swym nazwiskiem do 0,5 mln USD rocznie. Rok 2001 to zegarki z inicjałami AB (Ałła Borisowna). W 2002 r. Ałła Pugaczowa zaszokowała Rosjan nowym pomysłem. Za 7000 USD kupiła zamknięty zakład produkcji chipsów w Krymsku na południu Rosji. Mimo osiągnięcia przychodu chipsy nie zdobyły popularności, a kilka lat później fabryka została zamknięta.

W 2011 r. w Petersburgu rozpoczęła się budowa Teatru Piosenki Ałły Borisowny Pugaczowej na Wyspie Wasilewskiej w Sankt Petersburgu. Będzie to miejsce, gdzie Ałła Pugaczowa będzie pracować na stałe po zakończeniu działalności koncertowej. Projekt jest wyzwaniem nie tylko artystycznym, będzie skonstruowany na bazie ruchomych widowni. Budowę finansują osoby prywatne, a jak »wytropiły« media także władze Petersburga, ponieważ ziemię dla piosenkarki sprzedano znacznie taniej niż dla projektów komercyjnych.

Ałła i polskie mity o niej

mit nr 1: Pugaczowa to komunistka.

Wiele osób nie rozumie popularności Ałły Pugaczowej. Sama piosenkarka przyznaje, że należy do jednej z tych osób. W niektórych polskich mediach (Nasz Dziennik, forum Frondy i inne) w 2010 r. ukazały się komentarze będące tezą Ałły Pugaczowej jako symbolu sowietyzmu.

Ałła Pugaczowa przez samych Rosjan była zawsze uważana za element niesowiecki w komunistycznym państwie. Nigdy nie śpiewała o komsomole, partii, komuniźmie (co czynili praktycznie wszyscy występujący w tych czasach w ZSRR). Za swą «butę» wobec władz radzieckich w latach 80-tych zapłaciła skreśleniem z list festiwalowych. Wojna z władzą miała dla Ałły Pugaczowej nie wymiar polityczny, a była chęcią pokazania, kto tak naprawdę cieszy się popularnością w państwie i kto ma prawo określać ramy tematyczne dla piosenek. Apogeum konfliktu władza-piosenkarka miała miejsce w czasach L. Breżniewa. Ałła Pugaczowa występując na «Dniu Milicji» przekupiła operatora dźwięku, aby «omyłkowo» włączył podkład muzyczny songu »Królowie mogą wszystko« (ros. «Wsio mogut koroli»). Ta prześmiewcza piosenka była przez ludzi zgodnie z zamierzeniem Ałły Pugaczowej przyjmowana za alegorię sytuacji politycznej w Związku Radzieckim. Władza absolutna («król Louis») może pozwolić sobie na wszystko, ale nigdy nie zdobędzie miłości narodu («piękna pasterka gęsi»). Na przedostatnim festiwalu «Piosenka Roku», w jakim przed rozwiązaniem ZSRR Ałła Pugaczowa występowała, wokalistka wykonała jeszcze jeden antyrządowy utwór: «Wy tam na górze!». Piosenka w dosłownym znaczeniu jest skierowana do sąsiadów z góry, którzy hałasują i nie dają spokoju «tym na dole». W przenośnym znaczeniu piosenka obrazuje sytuację radzieckiego społeczeństwa, które znajduje się pod uciskiem rządu centralnego.

Z drugiej strony nie można powiedzieć, że Ałła Pugaczowa była przeciwniczką istnienia Związku Radzieckiego, do dziś z sentymentem odnosi się do czasów, gdy «wszyscy żyli razem». I choć nawet po wstąpieniu Estonii, Łotwy i Litwy do Unii Europejskiej, Ałła Pugaczowa jako osoba dobrze znana w całej Europie Wschodniej nie potrzebuje wiz, nie przechodzi kontroli granicznej, to do dziś «nie może się przyzwyczaić, że są jakieś granice».

mit nr 2: «Biełyje rozy» i «Pust' wsiegda budiet sołnce» śpiewała Pugaczowa.

Pomyłka ta jest naprawdę głęboko zakorzeniona w polskim internecie. Co najmniej w kilku miejscach piosenka «Biełyje rozy» jest przedstawiana jako piosenka wykonywana przez Ałłą Pugaczową. Najprawdopodobniej ta pomyłka związana jest z błędnym skojarzeniem z »Milion purpurowych róż« (ros. «Million ałych roz») Ałły Pugaczowej.

Aby nie było już żadnych wątpliwości: piosenkę «Biełyje rozy» wykonywał Jurij Szatunow, wokalista zespołu «Łaskowyj maj», którego Ałła Pugaczowa uznała za symbol początku show-biznesu w Rosji. «Pust' wsiegda budiet sołnce» wykonywała w 1963 r. na Festiwalu w Sopocie Tamara Miansarowa.

Chcesz wiedzieć więcej?

czyli co możemy Ci polecić

Polska książka o Alle Pugaczowej: »Ałła Pugaczowa — fenomen piosenkarstwa rosyjskiego« autorstwa Grzegorza Piotrowskiego z 2003 r. (15-30 zł).

Oficjalna strona Ałły Pugaczowej: allapugacheva.pro [link].

Nowości o rosyjskiej muzyce: muzykarosyjska.pl [link].

 Nasz kanał muzyczny o związkach Ałły Pugaczowej z Polską: allavideoPL [link].